HERKES BİR ALEM!

Aman aman benim derdim ne büyük benden büyük derdi olan yoktur derken görümki;

Şu blogcular camiası fena halde derdi çoklar tarafından icat edilmiş ve ben en dertsizleriymişim.

Aşk ,iş ne dersen var ya....

Herneyse yine de ben kendimi şımartma ve melankoli yapma, ıhlama ve tıslama hakkımı sonuna kadarb kullanıyorum..

Bugüne kadar doğru bildiğiniz tüm parçaları hayat puzzle'nızada bir yerlere koyuyorsunuz.Tam resim bitti deyip bir iki adım geriye çekilip baktığınızda bir kaç parçanın aslında yanlış yerlere iliştirilmiş olduğunu farkediyorsunuz.Birini düzeltmek için alıyorsunuz başka bir yere koyuyorsunuz, oradan çıkardığınız parçayı da başka bir yere ve öyle bir an geliyorki elinizde bir parça ve karşınızda karmakarışık bir manzara.İşte böyle bir şey...

Birgün öyle bir noktaya geliyorsunuz ki doğrularınıza ve yanlışlarınıza sünger çekip ve hatta hafızanızı kaybedip kaybolmak bambaşka bir yerde bulunmak ve bambaşka biri olarak yaşamak gibi garip bir istek duyuyorsunuz.İşte böyle bir şey...

Bazen neyi istediğin yada neyi istemediğin konusunda insan kendine karşı bile riyakar davranabiliyor.Bence dürüstlüğün ilk altın kuralı ÖNCE KENDİNE KARŞI DÜRÜST OLABİLMEKTİR.

Acaba eşim yada sevgilim gerçekten istediğim insanmıydı yoksa ben başka nedenlerle mi onun istediğim insan olduğuna kendimi inandırdım.Mesela çok mu kariyerliydi de ailem bana onu istediğime inandırdı..Yada çok gençtik gezip tozmuştuk da adım çıkmıştır bunla evlenmem lazım ana düşüncesinin yanında beynimmi onu bana empoze etti.Yada çok yaklışıklıydı da cümle arkadaşlarım böylesi kaçırılırmı diye onu bana empoze etti.

Yada işim? Acaba gerçekten istediğim işi mi yapıyorum?İstediğim gibi mi koltuklarla döşeli evim?Masion bilmemne dergilerinden araklanmış köşelerle dolu belki de.

Velhasıl HAYAT PUZZLE'MA BAKTIM VE ÇOK DEĞİŞTİRİLMESİ GEREKEN PARÇA VAR.İŞTE BÖYLE....

12:07 - 2/12/2005 - yorum {yok} - yorum yaz

YENİ BİR BEN!

Sudan çıkmış balık gibiyim.Bana vurduğun son darbe; darbelerden iyice sendelemiş ruhumu yere yığdı.Öyle bir an ki yaşadığım: ne söylenebilecek bir sözüm var ne de yapabileceğim bir şey.Hayatım iki parantezin içerisindeki başlanmış ve bitirilmiş sözlerden ibaret.

Herşeye rağmen diyebildiğim onca zorluklardan sonra, herşeyin bittiği o son noktadayım.Neye rağmen bilemiyorum.

Şu an şakaklarımda zonklayan tek şey bütünüyle hata olan hayatım.Ruhum gizli bir mazoşist sanki.Hastalıklı bu ruh bedenimi ve kalbimi mahvetti.

Herşeyin değişmesi gerekiyor.Hayatımı anlamlandırmam gerekiyor.Ve en önemlisi artık kendimi sevmem gerekiyor.Hayatımı kendi doğrularımca yeniden kurmam gerekiyor.

Bana yeni bir ben gerekiyor....

02:23 - 1/12/2005 - yorum {yok} - yorum yaz