ANNEMİ ÖZLEDİM

 

Anne seni çok özledim.

Kokunu özledim, tombiş ellerini ,alnındaki kırışıklıklarını,ellerinin kokusunun sindiği çöreklerini özledim.Ne kadar geniş bir yüreğin ve ne büyük ideallerin vardı.

Seni hep kırdım.Benle ilgili herşeyde seni binlerce kez hayal kırıklığına uğrattım biliyorum.Ama annem unutma ben zavallı küçük bir insancığım.

Küçükken beni ailemden ve özellikle annemden ancak ölüm ayırır derdim.Yaşıyorum ama ayrıyım.Büyük konuştum galiba.Beni asla affetmeyeceksin hatta affetmeyi bile düşünmeyeceksin.Bunu bilmek bile beni ne denli hırpalıyor bir bilsen.

Sadece şunu söylemek isterdim sana dinlemek isteseydin beni;

Bana bir gün çocuk sahibi olduğunda beni daha iyi anlarsın ve seni affetmediğim için bana hak verirsin demiştin.Çocuk sahibi oldum ama üzgünüm asıl şimdi seni daha çok anlayamıyorum.Hak da veremiyorum.Çünkü ben biliyorum ki hiçbir şey bir anne ile çocuğunun arasını bozacak güce sahip değildir.Ve yine biliyorum ki dünyadaki karşılıksızlığı ispatlanmış en büyük sevgi annenin evladına duyduğudur.Seni anlayamıyorum.Beni sensiz seni de bensiz bıraktın.

Seni ne kadar mükemmel görsem de sen gibi bir anne olmayacağım.(Zaten olamam da.Ben öyle güzel yemek bile yapamam ki)

Ben çocuğumu hatalarıyla seveceğim.

Hayatımdaki yanlışları onun hayatında düzeltmeye çalışmayacağım.Çünkü hayat onun bırakayım yanlışları da o yapsın.Yanlışını da o görsün.Burnumu sürtecek,sürtsün.Acı mı çekecek,çeksin.Ama bilsin ki annesi yanında.

Ulaşmaya çalışıp da ulaşamadığım hedeflere onu itelemeyeceğim.Kendi kendine çizsin yolunu.

Ona dünyaya gelmiş eşi ve benzeri olmayan ve bundan sonra da eşi ve benzeri gelmeyecek bir doğa harikası muamelesi yapmayacağım.Çünkü pembe panjurlu evlerin dışında hayat hiç de öyle prens yada prenses muamelesi yapmıyor insana.Sıradan olsun sıradan yaşasın.Kendi gibi olsun.

Belki o zaman benim gibi olmaz da kendini anlayacak birilerini bulur.Belki o zaman mutlu olur. 

İşte anne benim için asıl mutluluk budur....

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !